Parentyfikacja u dorosłych - jak ją rozpoznać?

Jak wygląda parentyfikacja w dorosłym życiu? Po czym ją rozpoznać?

Malina przygotowywała ślub z Michałem, jednak słowo "przygotowywała" jest w tej historii nadużyciem, ponieważ nie miała wpływu nawet na suknię. Kiedy ona chciała coś skromniejszego i romantycznego w klimacie boho, jej mama stwierdziła, że każdy na sali ma wiedzieć, gdzie jest panna młoda i właśnie w taki sposób Malina skończyła w wielkiej bezie. Tak samo jej mama wybrała liczbę gości, miejsce wesela, a nawet menu. Dlaczego Malina się na to zgodziła? Swoje zrobiły szantaże i mówienie o tym, co dziecko jest to winne rodzicom. Oto jeden z przykładów parentyfikacji w dorosłym życiu.

Jak wygląda parentyfikacja w dorosłym życiu?

O tym, jak rozpoznać parentyfikację w dzieciństwie pisaliśmy we wcześniejszym wpisie, dzisiaj skupimy się na tym, jak wygląda sparentyfikowany dorosły. O takiej sytuacji mówimy, gdy rodzic od najmłodszych lat wpaja dziecku, że jest od niego fizycznie i emocjonalnie zależne. W tym celu przenosi na niego ciężar prowadzenia gospodarstwa domowego, obowiązek opieki nad sobą, młodszym rodzeństwem lub powierza mu swoje sekrety - posiada cechy toksycznego dorosłego. Negatywnymi skutkami takiego traktowania dziecka jest jego wieczne poczucie winy, działanie pod wypływem wewnętrznego krytyka, perfekcjonizm, nadmierna odpowiedzialność, brak umiejętności odczuwania przyjemności i odpoczynku. Przez taki zestaw zachowań dorosły sparentyfikowany nie potrafi odciąć się od rodzica.

Dodajmy, że nie ma mowy o parentyfikacji wówczas, gdy choruje rodzic dorosłego człowieka i ten postanawia się nim zająć. W takiej sytuacji pomoc jest chwilowa. O parentyfikacji mówimy wtedy kiedy dziecko nie ma wyboru. Jest wewnętrznie zmuszone, by pomagać rodzicom nawet wtedy, gdy ich problemy są wyimaginowane i wymyślone np. "mam wielki dom, wy jesteście młodzi, powinniście zamieszkać ze mną".

Jak wygląda parentyfikacja w dorosłym życiu?

Jakie są konsekwencje parentyfikacji dorosłego?

Sparentyfikowany dorosły wiecznie przeżywa wewnętrzny kryzys - robi to, czego oczekuje od niego rodzic, a nie to, na co ma ochotę. Tłumi swoją asertywność, a przez fakt, że rodzic go chwali, czuje, że pomagając mu, robi dobrze. Nigdy nie wykształcił w pełni swojego "ja", jest stopiony z rodzicem i pozostaje w jego ukryciu. Poświęca swoje potrzeby na rzecz zaspokajania potrzeb innych. Tłumi w sobie złość i asertywność, co obraca się w zaburzenia psychosomatyczne. Niewyrażone emocje wcale się nie rozpływają, tylko człowiek nie ma z nimi kontaktu. Dają o sobie znać w postaci bólów brzucha, głowy, astmy, alergii, a nawet depresji.

Przykłady parentyfikacji w dorosłym życiu

Przykłady parentyfikacji w dorosłym życiu

Jak wygląda codzienność sparentyfikowanego dorosłego? Jest w nim za dużo jego rodziców. Mogą oni podejmować za niego ważne decyzje jak np. w przypadku ślubu czy wyboru mieszkania. Mogą utrudniać młodemu człowiekowi separację i opuszczenie rodzinnego domu. Może dojść do tego, że chcą mieszać razem z dorosłym dzieckiem - czy to u niego, czy w domu rodzinnym. Są to mamy, które obwiniają synowe za niedostateczną troskę nad synem np. poprzez zarzucanie, że chodzi źle ubrany, że niezdrowo je itd. Mogą ciągle wymyślać coraz to nowe problemy, by dziecko do nich przyjechało np. cieknący kran, koszenie trawy, przeciekający dach, konieczność zrobienia zakupów itd.


Zdjęcia:

Photo by Helena Lopes on Unsplash

Photo by BBH Singapore on Unsplash

Photo by Juan Carlos on Unsplash

blog
Zobacz również