Jakie strategie obronne stosują osoby z unikającym stylem przywiązania?

Jakie są strategie obronne stosowane w imię obrony autonomii przez osoby z unikającym stylem przywiązania?

Kiedy osoby z lękowym stylem budowania związków nadmiernie idealizują rzeczywistość, unikający podchodzą do niej ze sporą dozą nieufności i podejrzliwości. Zwłaszcza w związkach zależy im na tym, by trzymać partnera na dystans. Jakie strategie obronne wykorzystują takie osoby?

Przypomnijmy jeszcze po krótce, jak może wykształcić się unikowy styl przywiązania. Generalnie kształtuje się on w dzieciństwie i tutaj dziecko może spotkać się z nadmierną ilością zakazów i nakazów, które ograniczają jego autonomię i potrzebę eksploracji otoczenia albo może doświadczyć nadopiekuńczości ze strony opiekuna i wówczas zaczyna się dusić w takich relacjach. Rośnie w nim uczucie buntu przeciw tłamszeniu niezależności i dlatego jako dorosły reaguje na oczekiwania i wymagania partnera dystansem. Lęka się nakazów, zakazów i utraty przestrzeni - dokładnie tak, jak to miało miejsce w jego dzieciństwie i dlatego projektuje na partnera obraz dominującego lub nadopiekuńczego opiekuna. Z tego powodu stosuje takie strategie obronne, które pomogą mu - raz - zachować dystans, dwa- przejąć kontrolę nad partnerem, by przypadkiem on nie zrobił tego pierwszy. Dokładny opis mechanizmów obronnych stosowanych przez osoby unikające znajdziesz w książce "Kochaj najlepiej jak potrafisz" Stefanie Stahl.

Jakie strategie obronne stosują osoby z unikającym stylem przywiązania?

Nieufność i deprecjacja

Jeśli największą zmorą osób o unikającym stylu przywiązania jest obawa przed straceniem własnej tożsamości wskutek zawładnięcia przez partnera, sami będą wszystko kontrolować, z tego powodu ich poziom nieufności działa na najwyższych obrotach, co chroni ich przed rozczarowaniem. Takie osoby żywią nieświadome przekonanie na temat tego, że i tak zostaną kiedyś same, ale na poziomie świadomości odczuwają np. obawę przed tym, że nie będą potrafiły obdarzyć uczuciem partnera. Jednocześnie będą stosować wszelkie techniki wygaszania uczucia. Pamiętajmy, że unikowi projektują na innych swój obraz siebie - a podobnie jak lękowi - mają zaniżoną samoocenę i to właśnie ją rzutują na drugiego człowieka. Nic więc dziwnego w tym, że go krytykują i przypisują mu same negatywne cechy, co daje im poniekąd przewagę i pozorne podstawy do zakończenia relacji.

Dążenie do władzy i rywalizacja

Osoby lękowe najbardziej na świecie boją się, że partner przejmie nad nimi kontrolę, dlatego dążą do jej uzyskania. Jak? Chcą wiedzieć, co robią ich bliscy i chcą znać ich zamiary. Unikowi może i tworzą w związku dystans, ale nierzadko są strasznymi zazdrośnikami. Kontrola to także ich pedantyzm, perfekcjonizm czy nawet zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Władza to też niepozwolenie drugiej osobie na krytykę. Unikowi są przewrażliwieni na punkcie ingerencji z zewnątrz, a by przed nią się uchronić sami rozpoczynają atak. Jako że ich podejście do świata jest wrogie, bo tak zniekształcają rzeczywistość, są skłonni rozpoczynać awantury o błahe powody. Jednocześnie są przeczuleni na puncie szanowania ich osoby - wszak w dzieciństwie tego szacunku nie doświadczyli.

Dążenie do władzy i rywalizacja u osób z unikowym stylem przywiązania

Unikanie

Unikanie i uciekanie to podstawowy mechanizm obronny osób z unikającym systemem przywiązania, byleby tylko nie zbliżyć się do drugiego człowieka są w stanie brać nadgodziny, szukać takich hobby, które będą wykonywać same czy wyruszać w samotne wycieczki,

Budowanie muru

Kiedy lękowi chcą rozwiązać problem już tu i teraz, unikowi mają tendencję do jego odwlekania, spóźniania się na rozmowy czy okazują niedostępność, broni to ich przed konfrontacją z własnymi uczuciami albo ich nazwaniem. W sytuacjach napięcia stosują separację - mogą milczeć, odmawiać rozmowy albo mogą przytakiwać drugiej połówce, co będzie również projekcją na nią dominującego rodzica. Zarówno opiekun jak i partner jawią się tutaj jako przeciwnicy. Można tutaj również zaliczyć odmawianie seksu, które jest obawą przed tym, że nie spełni się czyichś oczekiwań oraz próbą obrony siebie ("to moje ciało").

Strategie obronne osób unikowych

Intelektualizacja i racjonalizacja

Kierowanie się jedynie rozumiem, to nic innego jak brak kontaktu ze swoimi emocjami, a gdzie brak emocji, tam problemy z podejmowaniem decyzji odnośnie związków. Osoby unikające często sięgają po tę strategię ze względu na silny lęk przed stratą i niepowodzeniem. W praktyce zakończają związek z przyczyn politycznych (np. po 5 latach związku), z powodu wieku czy nawet wzrostu partnera. Bardzo często prowadzą denne dyskusje i nie wiadomo o co im chodzi, jednak mają skłonność do odwrócenia kota ogonem i trwania przy tym, że mają rację.

Narcyzm

Jako że negatywne schematy myślowe unikającego oscylują wokół tego, że zostanie on odrzucony, skrytykowany czy ośmieszony, będzie on robić wszystko, by do takich sytuacji nie dopuścić. Pomaga w tym "idealne ja". Takie osoby dążą do uznania, władzy, szacunku, pieniędzy. Tak bardzo boją się, że ktoś dostrzeże ich niedoskonałość, że szybciej wytkną komuś jego wady. Krytykując innych, przelewają na nich te emocje, których nie chcą sami doświadczać.


Zdjęcia:

Photo by Marek Szturc on Unsplash

Photo by Roman Poberezhnik on Unsplash

Photo by Tom King on Unsplash

Photo by Linh Nguyen on Unsplash

blog
Zobacz również