Boję się, że chłopak mnie porzuci. Czym jest nullofobia i skąd się bierze?
Redakcja Lumine

Nikt nie chce być odrzucony i zostawiony. Wprost przeciwnie, w związki wchodzi się z ogromną wiarą we własny happy end i "żyli długo i szczęśliwie". Są jednak osoby, które panicznie boją się odrzucenia, wówczas trzymają przy życiu relację, która wygląda jak proteza zdrowego małżeństwa czy niesformalizowanego związku. Jednym z wyjaśnień takiego zachowania może być nullofobia.

Pisaliśmy o ergofobii (lęk przed pracą), filofobii (lęku przed zakochaniem) czy nomofobii (lęk przed brakiem dostępu do telefonu). Nie obcy jest nam też temat panicznego strachu przed ślubem, czyli gamofobii, ale do wyczerpania tematu zaburzeń związanych z występowaniem lęku na myśl o określonej sytuacji, jeszcze długa droga. Dzisiaj bierzemy pod lupę nullofobię, czyli strach przed odrzuceniem przez drugą osobę.

Nullofobia - co to jest?

Nullofobia to zaburzenie psychiczne polegające na odczuwaniu panicznego i nieuzasadnionego lęku przed wejściem w bliskie relacje z innymi ludźmi i zostanie przez nich odrzuconym. Strach może pojawiać się na myśl o porzuceniu przez partnera albo grupę osób, którymi otacza się chory.

Nullofobia - objawy

Jak rozpoznać, że strach przed porzuceniem lub odrzuceniem jest objawem nullofobii, a nie jedną z niewykraczających poza normę obaw? Lęk, który odczuwa chory jest na tyle duży, że jest on w stanie zrobić dosłownie wszystko, by nie stracić drugiej osoby. Od ciągłego zapewniania o swoim uczuciu po spełnianie - nieraz nierozsądnych - zachcianek partnera. Może przybierać postać kontroli, osaczenia i pozbawiania przestrzeni drugą osobę, co w konsekwencji prowadzi do rozstania.

Strach przed odtrąceniem może przybrać jeszcze jedną formę. Chora osoba tak bardzo będzie bała się odrzucenia, że w obawie przed nim, nie będzie chciała wchodzić w jakiekolwiek relacje interpersonalne. Będzie stronić od wyjść, rozmów i oczywiście związków.

Dodajmy, że nullofobia jest ciężka do zdiagnozowania, bowiem jej objawy nie świadczą o wystąpieniu jednego zaburzenia, ale o tym przekonacie się za kilka linijek.

Zobacz: Jak rozpoznać narcyza i jak sobie z nim radzić?

Nullofobia - przyczyny

Jak przy większości zaburzeń psychicznych, ich przyczyn należy szukać w doświadczeniu osoby, która cierpi na fobię. Możliwe, że w przeszłości chorego wystąpiły wydarzenia, które ukształtowały jego niskie poczucie własnej wartości i strach przed samodzielnością i samotnością. Nadopiekuńczość rodziców i wyręczanie dziecka w obowiązkach, mogą przyczynić się do tego, że w dorosłym życiu będzie ono godzić się na wiele, byleby tylko nie zostać odtrąconym.

Kolejnym źródłem nullofobii może być trauma z przeszłości w postaci odtrącenia. Negatywne uczucia związane z tym wydarzeniem mogą rzutować na całe dalsze życie odrzuconej osoby. Nie chodzi jedynie o porzucenie przez wcześniejszego partnera, ale i utratę rodzica lub zostawienie przez jednego z nich.

O wystąpieniu zaburzenia mogą przesądzić także czynniki niezwiązane z doświadczeniami i środowiskiem wychowawczym - np. cechy charakteru (wrodzone, dziedziczone) lub zaburzenia osobowości. Przeanalizujmy kilka zaburzeń osobowości, z których może wynikać nullofobia. Przykładowo osoby z osobowością unikającą stronią od sytuacji wymagających kontaktów z innymi. Ktoś z osobowością zależną będzie uległy wobec partnera i przerzuci na niego całą odpowiedzialność za swoje zachowanie. Na nullofobię narażone są także osoby z osobowością borderline, które są emocjonalnie niestabilne. Z kolei paranoicy mogą maskować swój lęk przed odrzuceniem, podejrzliwością i nieufnością. Narcyz natomiast będzie udawał pewność siebie.

Nullofobia - leczenie

Czy nullofobię można wyleczyć? Choć lęk przed odrzuceniem nie jest łatwy do zdiagnozowania, specjalista może wystawić diagnozę i dobrać odpowiednie leczenie. Najpierw jednak należy wykonać pierwszy i nierzadko najtrudniejszy krok, czyli umówić się i stawić się na wizycie.

Celem terapii jest możliwość stworzenia zdrowej więzi przez pacjenta. Jak to zrobić? Przede wszystkim należy porzucić lęk i wejść w bliską relację z terapeutą. Nic zatem dziwnego w tym, że pacjent przyjmie charakterystyczną dla swojego zaburzenia postawę wycofującą. Jednak jeśli przełamie opór, zobaczy, że rozmowa ze specjalistą o jego najtrudniejszych przeżyciach wcale nie wywoła odtrącenia jego osoby. Sukcesem jest nieporzucenie leczenia przez chorego i oczywiście zdobycie jego zaufania.

Leczenie nullofobii jest długotrwałe i pełne wyzwań. Jednak przy sporej dawce samozaparcia i konsekwencji ze strony osoby z zaburzeniem, możliwe jest ukończenie leczenia i nawiązanie zdrowotnych i pozytywnych relacji z innymi ludźmi.


Zdjęcia:

Photo by Jose Chomali on Unsplash

Photo by Asaf R on Unsplash

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Photo by Nikita Herasimenka on Unsplash

 


Zobacz również:

Nerwica czy depresja? Poznaj różnice i podobieństwa.

Obie podstępnie wkraczają w życie, powoli, a jak już się rozgoszczą sieją spustoszenie. Tak! Depresja i nerwica potrafią zniszczyć marzenia i cele człowieka. Wyeliminować z życia społecznego, zabrać siły do działania. Utrudnią najprostsze czynnośc...

Czytaj więcej

Dieta w nerwicy. Co warto jeść, a czego unikać?

Słowa Hipokratesa odegrały zasadniczą rolę dzisiejszej medycyny: Niechaj pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem– od dawna zatem wiadomo, że dieta i żywienie zbilansowane w odpowiednie składniki i witaminy, jest jednym z najważnie...

Czytaj więcej

Ortoreksja, gdy zdrowe jedzenie staje się obsesją

Każdy z nas marzy o długim i sprawnym życiu w pełnym zdrowiu. Wiemy jak ważne jest zdrowe odżywianie, sport, pielęgnacja ciała czy rozwój osobisty. Cywilizacja szuka coraz to nowszych wynalazków i metod do przedłużenia naszego zdrowia i...

Czytaj więcej